Co się komu w duszy gra…
Co się komu kojarzy z deratyzacją…

Wczoraj, w ramach (odświętnego) czynu niepodległościowego, upiekłam ciasto.
Miało pójść jako baza tortu jabłkowo-orzechowego, z dużym dodatkiem spirytusu (który nabyłam do zamarynowania indyczego mięsa, zgodnie z poradą udzieloną mi osobiście przez Red. Barbarę Adamczewską, ale to już inna historia)…

Miało być bazą, ale się nią nie stało.
Bo przyszła sąsiadka, i – zanim się zorientowałam – zachwycona zakrzyknęła “o, jaki śliczny murzynek!”…
i odłamała spory rożek.
Nie pozostało nic innego, jak tylko wspólnie, świątecznie i radośnie dokonsumować ‘wypiek’ aż do połowy. Mimo, iż “czyn niepodległościowy” to inna nazwa zadufanego przeświadczenia, że się jest wreszcie wolnym od słodyczowych pokus (przez wiele ostatnich tygodni brak cukru mi do tego stopnia nie doskwierał, że mogłam mówić o nie-zauważaniu “zagadnienia”.

I cóż pozostaje? Dylemat poprawności politycznej w kwestii zwyczajowych nazw ciast. Polityka lubi ostatnio przykrywanie i przemieszczanie problemów… ;/

Kraków, Dębniki, październik 2009…

…października, czyli w rocznicę wyboru Kardynała z Krakowa “na papieża”?
Z telebimów płynie “optymistyczny mesydż” (gdy przechodziłam – Nowy Targ ‘79) a nabożne panie dostawiają znicze… aż miło.
Chyba, że chodzi właśnie o tę nastrojowość? Że każdy pretekst dobry aby się ładnie świeciło…

SERDUSZKO

Serduszko srebrne jak złoto
Najwyraźniej
nie chciało
tkwić dłużej
na wierzchu pseudo-kaszmirowego sweterka
(kłaczki widzę, może kupić to niemieckie ustrojstwo do ich usuwania?)
Wypięło się i upadło na ścieżkę nabrzmiałą od łez niebieskich
(za dużo ich tej wiosny!)
Podnoszę skarb mój i amulet, wycieram cierpliwie, dmucham, chucham -
- nie mogę przecież zaniedbać, zgubić

Tyle wspomnień

A ono znowu…
- uparcie upada w te łzy i to błoto…

Muenchen, Segenstrasse, 23.3.2001

- Stój, kto idzie?!
- Ekologia!
- Ile was?
- Raz!

Straż Miejska stołeczno-królewska dumnie jeździ samochodami ekologicznymi po samiutkim centrum (tu – przed skrzyżowaniem Grodzkiej i Dominikańskiej idąc od Rynku). Zapytany przeze mnie o liczbę nabytków, strażnik odparł: “jeden… może go sobie pani nawet zobaczyć w internecie…”

Historyczne miasteczko, pięknie odnowiony rynek. I coś takiego pośród skrawków publicznych miejsc postojowych…

“ZACHOWAJ CZYSTĄ PRZYRODĘ“… ?…

…zawsze mi się wydawało, że ona jest wszystko, tylko nie czysta…

Taki obrazek rozplakatowano na lokalnych działkach tuż przed trzeciomajowym świętem. A wokół łany konwalii i zagajniki bzów…

Zdjęcie – WM

Ech, te pułapki rozczulania się ‘zbyt wcześnie’ nad wspomnieniami dzieciństwa! Wydawać by się mogło, iż trzeba sporej megalomanii, by w młodym bądź średnim wieku zawracać sobie (za często) i innym (w ogóle) głowę głupotkami, rozmiękczać własną odporność wzruszeniami i milionowo-krotnym odkrywaniem panta rhei.
Że tu był ten pień legendarny, zimowy… Nieco dalej – “wodospad”… O, a tam nasze koszary wojenno-wiosenne wśród pąków kaczeńców… A jeszcze dalej mostek strategiczny, blisko którego to przejście… – zawsze za szerokie do przebycia – wiodło, poprzez zarośla, stromą (dla dziecka) ścieżyną, “w górę rzeki”. Maleńkiego dopływu naszego potoczku.

Ale widzę, że mniej “humanistyczne” Rodzeństwo ma tak samo. Zwłaszcza, gdy pretekst poręczny. Na przykład – zorganizowanie egzotycznej atrakcji dzieciom, których wspomnienia lat najmłodszych będą polegać na czymś zupełnie ale to zupełnie innym. Więc niech się bodaj nauczą poruszać sprawnie po pochyłym i wertepiastym. Przykład naszych miejskich Kuzynów dowodzi dobitnie, że nawet takie, incydentalne, wyprawy traperskie sięgają i promieniują daleko poza okres dzieciństwa.